De pseudo-eindheffing van 12% op zakelijke auto’s met CO2-uitstoot vanaf 2027 zorgt waarschijnlijk voor een tijdelijke piek in de verkoop en lease van brandstofauto’s (ICE: Internal Combustion Engine, voertuigen met verbrandingsmotor op fossiele brandstof) in 2025–2026, vaak met kortere looptijden vanwege de overgangsregeling tot 2030. Daarna wordt een duidelijke verschuiving naar elektrische auto’s (EV: Electric Vehicle) verwacht, waarbij vooral de betaalbare modellen in trek komen als logisch alternatief voor de huidige middenklasse brandstofauto’s.
Het kabinet kondigde tijdens Prinsjesdag een maatregel aan die de leasemarkt flink kan beïnvloeden: vanaf 2027 komt er een pseudo-eindheffing van 12% op personenauto’s van de zaak met CO2-uitstoot. Werkgevers die werknemers een auto met uitstoot ter beschikking stellen, krijgen te maken met een extra kostenpost. Dit heeft gevolgen voor autobedrijven en leasemaatschappijen, die hun strategie mogelijk al in 2025–2026 moeten aanpassen.
Overgangsregeling en contractstrategieën
Voor auto’s die vóór 1 januari 2027 op naam staan, geldt een overgangsregeling tot 17 september 2030. Dat lijkt ver weg, maar bij leasecontracten van gemiddeld 60 maanden lopen veel auto’s al ná die datum door. Bedrijven zullen daarom waarschijnlijk eerder kiezen voor kortere looptijden (bijvoorbeeld 48 maanden) om te voorkomen dat contracten in de dure periode vallen.
Verwachte verschuiving in de vraag
2025–2026: piek in bestellingen van niet-elektrische leaseauto’s én in de verkoop van niet-elektrische auto’s, vaak met kortere looptijden bij lease.
Vanaf 2027: elektrische auto’s worden aantrekkelijker, omdat deze volledig zijn vrijgesteld van de pseudo-heffing.
Na 2030: niet-elektrische auto’s worden voor werkgevers minder interessant, waardoor de vraag naar betaalbare elektrische modellen kan toenemen.
Let op: grote bedrijven zijn vaak al een aantal jaar bezig met de elektrificatie van hun wagenpark, mede door strengere uitstootnormen en interne duurzaamheidsdoelstellingen. Voor het mkb, waar de overstap vaak trager verloopt, kan deze maatregel daarom relatief meer impact hebben.
Financiële impact voor werkgevers
De pseudo-eindheffing bedraagt 12% van de cataloguswaarde per jaar. Bij een auto van €40.000 betekent dat €4.800 extra kosten, oftewel €400 per maand. Zelfs als een elektrische auto 20% duurder is in aanschaf, kan deze door het wegvallen van de heffing in de praktijk goedkoper uitvallen voor de werkgever.
Daarnaast zullen veel werkgevers een rekensom maken en overwegen om over te stappen naar een mobiliteitsbudget in plaats van een auto van de zaak. Renate Hemerik (VNA) wijst erop dat dit beleid juist averechts kan uitpakken: werknemers kiezen dan eerder voor een goedkopere, oudere benzineauto in plaats van een nieuwe EV. Daarmee kan de milieuwinst beperkt blijven of zelfs negatief uitvallen, terwijl de regeling de overheid juist extra geld kost. Volgens haar zou beleid zich beter moeten richten op het stimuleren van de tweedehandsmarkt voor EV’s, in plaats van het straffen van werkgevers.
Conclusie
Autobedrijven en leasemaatschappijen doen er goed aan nu al te anticiperen. Denk aan het aanbieden van kortere leasecontracten, een sterker EV-aanbod in het midden- en lagere segment én het slim positioneren van aantrekkelijke brandstofauto’s zolang deze nog zonder pseudo-heffing kunnen worden ingezet. Daarmee spelen ze in op de verschuiving die door de pseudo-eindheffing waarschijnlijk op gang komt. Als bron gebruikte we dit artikel van SRA: 12% extra belasting personenauto van de zaak met CO2-uitstoot. SRA is de kennis- en kwaliteitspartner van accountantskantoren voor het mkb. (Mocht bovenstaand artikel niet meer online beschikbaar zijn dan vind je de PDF hier)
